มะได้อัพบล็อคมานานมากมาย มีเรื่องให้อัพไม่เว้นแต่ละวัน

ตั้งแต่ก่อนที่เมย์จะเข้าโรงบาล ก้อนึกว่าจะมีแต่สิ่งดีๆที่ไม่ทำให้เราต้องทะเลาะกัน

อยากทำให้วันที่เหลืออยู่ของเรา มีแต่ความสุข

แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ตั้งแต่มีผู้หญิง2คนเข้ามาในชีวิต

เพราะเค้าต้องการจะเป็น มือที่ 3

เมย์เลื่อนการเข้าโรงบาลจากวันที่24ตอนบ่าย เป็น23ตอนเย็น

ทุกอย่างมันดูเร็วไปหมด อาทิตย์นั้นเราเจอกันทุกวัน

คุยกันตลอดจนถึงเวลาที่เมย์เข้าห้องไอซียู

ขอบอกว่าตอนนั้น ทำใจไม่ได้จิงๆ เพราะหมอบอกว่าโอกาสมีแค่20%

ถ้าตื่น ก้อตื่นก่อน9โมงของวันที่25 แต่ถ้าไม่ตื่นก้อ...

เราจะได้คุยกะเค้าเป็นครั้งสุดท้ายจิงๆหรอ

แต่ก้อบอกเค้านะ ปาฎิหาริย์ มีจิงเสมอ

จนถึงวันอาทิตย์ ขณะที่อ่านแคลอย่างไม่รู้เรื่อง

มีโทสับเข้า เบอร์เมย์ ตอนนั้นไม่ได้คิดไรเลย รีบรับอย่างเดียว

ได้ยินเสียงเค้า ดีใจมากมาย มากซะจนเกิดเรื่อง

เพื่อนๆเมย์ไปเยี่ยมเต็มเลย แต่เราเป็นแฟนแท้ๆ กลับไม่ได้ไป

พี่อุ้ยเป็นตัวแทนเรา จับมือเค้าเป็นคนแรก แล้วก้อดีใจจนร้องไห้เหมือนกันด้วย

หมออย่างงงว่ารอดมาได้ไง เพราะตอนแรกที่บอกว่า20 เหลือแค่10เท่านั้น

บอกแล้วว่าปาฎิหาริย์มีจิง

2วันนี้มีแต่เรื่องวุ่นวายเข้ามาในชีวิต ทั้งที่ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย

เมย์รู้กำหนดจะเข้าโรงบาลแล้ว วันที่24ธันวา เป็นวันที่ไม่อยากให้มันมาถึง

นับจากวันนี้ อีก12วันเองนะ

รู้กำหนดเข้า แต่จะออกเมื่อไหร่?? ไม่มีใครรู้

สัญญากะเค้าแล้วนะ ว่าจะพาไปกินสเวนเซ่น ซิสเลอร์ เอ็มเค

จะสอนฟิสิกส์ให้เค้า จะพาเค้าไปกินก๋วยเตี๋ยวซอยจินดา

จะพาไปดูนเรศวรด้วย อย่าลืมที่ให้สัญญากะเค้าไว้ละกัน

เมื่อเช้าร้องไห้ด้วย ทั้งที่เมื่อคืนก้อร้องไปแล้ว

อยู่ที่เสาวรี คุยโทสับไปน้ำตาก้อไหลไป

เค้าพยายามแล้วนะ แต่มันทนไม่ได้จิงๆ

"เข้าโรงบาลครั้งนี้ เมย์อาจจะดีขึ้นก้อได้"

เป็นการปลอบใจตัวเอง ทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้น

จะได้ให้กำลังใจคนป่วยได้

ไม่อยากให้เมย์รู้ว่านกร้องไห้ก่อนที่เมย์จะเข้าโรงบาล

ไม่อยากให้เมย์ไม่สบายใจ ไม่อยากให้เป็นห่วงนกด้วย

ต่อไปนี้จะพยายามไม่ร้องไห้ เมย์จะได้รู้ว่า

เด็กขี้แยคนนี้ กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

อยากทำทุกๆอย่าง ที่ทำให้เมย์อยู่กับนกนานๆ

เราพึ่งรู้จักกันไม่ถึงเดือน และแน่นอนเวลาที่คบกันก้อต้องน้อยกว่านั้นแน่

เราคงเจอกันช้าไปอย่างที่เมย์บอกน่ะแหละ

แต่เมย์จะทิ้งเด็กขี้แยคนนี้ไปจิงๆหรอ

นกเข้าใจนะ การเกิด แก่ เจ็บ ตาย มันเป็นสัจธรรมของชีวิต

แต่มันเร็วเกินไปรึป่าว นกยอมรับนะ ว่านกรับมันไม่ทันจิงๆ

การที่คนเราจะเปิดใจรับใครซักคนเข้ามาในชีวิต มันไม่ง่ายนะ

และการที่เราจะทำใจพร้อมที่จะเสียคนที่เรารักไป โดยที่รู้เวลา มันก้อไม่ง่ายเหมือนกัน