เราคงเจอกันช้าเกินไป... คำนี้ใช่ไหมที่เคยพูด

ความรักของเราคืออะไร...

เราเคยคิดว่าจะรักผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงเค้าจะไม่รักเราก้อตาม

ยอมเป็นหนังสือที่เค้าอยากอ่านเมื่อไรก้อได้อ่าน

ยอมแม้กระทั่งเป็นสิ่งระบายอารมณ์ยามเธอไม่สบายใจ

จนกระทั่งเธอคนนั้นไม่เห็นคุณค่า หนังสือเล่มนี้ก้อต้องโดนทิ้ง

มันเจ็บทั้งกายทั้งใจจนพูดไม่ออกบอกใครไม่ได้

ทรมานอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วหนังสือเล่มนี้ก้อพยายามรักษาตัวจนหาย

อยู่ไปวันๆ อยู่กับชีวิตที่ไร้ค่า ต้องรักษาสภาพอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเวลาผ่านมาปีนึง...

หนังสือเล่มนี้ก้อได้เจอเด็กขี้แยคนหนึ่ง

เธอไม่น่ารักมากมายจนใครทุกคนต้องหมายปอง

ไม่ได้เลิศเลอจนทุกคนต้องสยบให้

แต่ไม่น่าเชื่อ เด็กขี้แยคนนี้ค่อยๆอ่านหนังสือเล่มนี้มาก้อหลายครั้ง

แต่ไม่รู้เพราะอะไร เด็กคนนี้ร้องไห้บ่อยจัง (ซึ้งมั้ง)

ทุกๆครั้งที่เด็กคนนี้เปิดเข้ามาดูข้างในหนังสือเล่มนี้

เด็กคนนี้เคยรู้ไหม ว่าหนังสือเล่มนี้ดีใจแค่ไหนที่มีคนเห็นคุณค่าและรักมันได้ขนาดนี้

แต่หนังสือเล่มนี้บอบช้ำมากมายเกินความสามารถของเด็กขี้แยคนหนึ่งจะเยียวยา

หนังสือเล่มนี้อาจมีเวลาได้แค่นี้จิงๆ

.